Met veel tegenzin, echt op aandringen van mijn omgeving, heb ik mee gedaan aan een fotowedstrijd. Op de laatste dag pas foto's ingestuurd. Ik ben niet zo van meedoen aan fotowedstrijden. Als ik een fotowedstrijd zie, lees ik eerst de voorwaarden. Bij 99% van de fotowedstrijden die ik tegenkom, haak ik dan al af. Bij deze fotowedstrijd waar ik nu wel aan mee gedaan heb, wist ik dat de voorwaarden wel goed zijn.
Op een vrijdagochtend vroeg kwam er een mail binnen dat ik met een foto bij de eindselectie zat en of ik het originele bestand wilde insturen. Je moet uiteraard wel kunnen bewijzen dat jij echt de maker van het beeld bent. Daarna bleef het stil. Enkele dagen voor de prijsuitreiking kwam er een mail met het verzoek aanwezig te willen zijn op zaterdagavond 10 december in Kinepolis in Antwerpen. De wedstrijd, ja die werd georganiseerd door Landschap VZW, de prijzen uitgereikt op het Lowlandfestival 2016 dat werd georganiseerd door Landschap VZW. Een festival met heel veel echt waanzinnige lezingen met veel prachtige fotografie. Op de zaterdagavond was de prijsuitreiking. De fotowedstrijd had 10 categorieën; mijn categorie is dan echt weer/landschap. Vogels of macro zal ik niet snel aan mee doen. In totaal werden er 7.221 foto's door 542 fotografen ingestuurd. In de categorie weer/landschap werden 1.164 foto's in gestuurd, als je dan als derde eindigt ben ik wel heel dankbaar dat mijn foto zo ver kwam. Bij de finalisten van weer/landschap was ik de enige fotograaf van het vrouwelijke geslacht. De foto moest genomen zijn in Nederland of België. Mijn foto is genomen in ons eigen Drenthe. Photoshoppen was bovendien uit den boze. Of ik binnenkort weer mee doe aan een wedstrijd? Daar moet ik toch echt eerst eens goed over nadenken. Wel heel blij dat mijn omgeving aandrong, doe toch mee. Blij met de erkenning, dat ik kwaliteit maak, de jury bestond uit professionele fotografen. Voorlopig ga ik weer gewoon aan de slag met alles wat ik deed, landschapsfotografie, huwelijksreportages en portretten. Er zijn mensen die denken dat ik geen portretten meer maak, uiteraard maak ik die , dat blijft geweldig om te mogen doen. Mensen blij maken met een foto van henzelf.

Het klopt hoor, ik schrijf niet vaak genoeg een nieuw blog. Waar dat van komt? Ach, gewoon lekker aan het fotograferen, foto's bewerken enz. Dan schiet een nieuw blog er gewoon bij in. Wat ik fotografeer? Mensen, ja dat is echt genieten. De gesprekken die je dan hebt. Eigenlijk doe ik dat mijn hele carrière al, nog steeds ervaar ik het als een feest.

Verder kun je me regelmatig buiten vinden, als het weer dusdanig is, dat ik kans heb dat ik met iets moois thuis kom. Wat het 'weer' betreft, het was een prachtige herfst, met veel mooie gekleurde bladeren. Een echte herfststorm. Uiteraard was ik buiten tijdens de herfststorm. Daarna hadden we een winterse speldenprik. Heerlijk koud. Als je goed gekleed gaat, word je niet koud en kun je het uren volhouden. Daarna een kop warme chocolade melk drinken, mmmmm. Echt genieten.

Wat ik de afgelopen tijd regelmatig gedaan heb is lezingen geven samen met Roland van der Zwaag (Noorderweer). De lezingen zijn een combinatie van fotografie en uitleg van meteorologie. Het publiek mag fotografische vragen stellen, maar ook echte meteorologische vragen kunnen worden beantwoord. Lezingen kunnen op maat worden gegeven. U vraagt, wij draaien. De samenwerking met Roland is bijzonder. Hij verwacht het 'weer', ik fotografeer het 'weer', we vullen elkaar perfect aan. We doen beide iets totaal anders maar we zijn met hetzelfde bezig het 'weer', op een totaal verschillende manier. We werken samen, maar ook apart, beide gewoon op eigen stek. Via de app of mail hebben we dan contact hoe we willen dat een lezing in elkaar mag worden gezet. De reacties op onze gezamenlijke lezingen zijn heel positief. Eén van de meest voorkomende reacties is wel "de passie voor het 'weer' spat er bij jullie van af". Het kan ook zijn dat ik een bericht ontvang van Roland "Karin morgenochtend jouw favoriete weer, naar buiten dus". Of er komt een app binnen "regent het bij jou al?" Zowel Roland als ik ervaren de samenwerking op deze wijze als heel prettig.

Op de Planet Earth kalender van 2017 staan enkele foto's van mij, zowel de cover als januari en november; dat zijn echt leuke dingen. Daarvoor ga je naar buiten immers. Er zijn veel meer foto's van me gepubliceerd uiteraard, maar ik ga niet alles opnoemen, daar zie ik de meerwaarde niet van in. 

De foto die ik bij het blog kies, is een foto van de herfststorm. Jeroen Kelderman had ik er een aantal laten zien, hij vond bijgesloten foto het mooist, zelf vond ik het heel erg moeilijk kiezen. De belevenis was echt een feestje voor mij. Ik stond op een redelijk beschutte plek te fotograferen dacht ik, maar toch kreeg ik een lading water in mijn schoenen, omdat er een watergolf toch wel erg hoog opspatte. Niet erg hoor. Het maakt je nog meer bewust hoe sterk de natuur is. 

 


Mijn mooiste plekje, de Mepperhooilanden, idd ik kom er nogal vaak en wel het hele jaar door. Bijzonder dat ik mee mocht doen aan één van de items die zijn uitgezonden in de afgelopen maand augustus op RTV Drenthe. Het item van mijn mooiste plekje in Drenthe werd uitgezonden op maandag 1 augustus; Het was het laatste item in de nieuwsuitzending, vlak voor het weerbericht. Het item is gemaakt door Joris Barske. Uiteraard leg ik meer mooie plekken vast in Drenthe. Ik kies zelfs bewust voor variatie in de plaatsen waar ik fotografeer. Op deze plek heb ik toch een flink aantal bijzondere ervaringen gehad, zowel in de lente, zomer, herfst en winter. Die ervaringen leverden me mooi beeld op. Zie hier voor meer van de Mepperhooilanden. Het is er steeds weer genieten. De cover van het boek 'Praktijkboek fotografie weer & nacht' is in de Mepperhooilanden bijvoorbeeld gemaakt. In hetzelfde boek staan nog meer foto's die ik er heb gemaakt. Van dit boek is inmiddels een tweede druk verschenen. Nu weer volop te koop, uiteraard ook altijd bij mij via het contactformulier te bestellen. U heeft dan het boek gesigneerd en wel.


Fotograferen doe ik al van kinds af aan. Al meer dan 50 jaar. Als fotografie je passie is, kom je er graag op de meest onmogelijke tijden voor je bed uit. Dan is niets te veel. Zo voelt het al van af het vroege begin. Eigenlijk ben je 24/7 met je vak bezig. Altijd alert; wat gebeurt er buiten? Heel veel kijken, ook achterom. Uitzoeken waar en hoe laat de zon op komt op de plek waar je graag een foto wil maken. Dat betekent vroeg opstaan en naar buiten gaan, de natuur wakker zien worden, de vogels horen fluiten, een ree of een vos voorbij zien lopen.
Gisteren zag ik een wolk spreeuwen ontwaken. Samen met de natuur opstaan kost geen energie; het geeft energie. Als je dus echt vroeg de deur uit gaat, kom je weinig mensen tegen. Het is vaak nog helemaal donker. Laatst wilde ik met mist foto's te gaan maken in het bos. Op een parkeerplaats de auto geparkeerd, rijdt er een auto langs, de bestuurder denkt uiteraard "wat moet dat midden in de nacht?" :-). De man, een jager, rijdt langzaam, zet het grote licht op het dak van zijn auto aan, ik zwaai en hij rijdt verder. Niet lang erna een politieauto. "Er wordt zelfs midden in de nacht goed op me gepast", denk ik dan. Enkele jaren geleden wilde ik eens een zonsopkomst hoogzomer fotograferen. Ik rijd een doodlopend weggetje in, word ik staande gehouden door een man met een groot geweer. Toen dacht ik, "oooo ik ben er geweest". De man vroeg, "wat doe je hier?" "Ik wil de zonsopkomst fotograferen, daar" zei ik! "Ooooh ben jij misschien?" vraagt de man. "Ja dat ben ik". Gelukkig ging het geweer van de man omlaag. Er volgde een gezellig gesprek en daarna ging ieder zijns weegs. Het lijkt dat men toch gemiddeld genomen nog echt op één oor ligt op de momenten dat ik ergens met mijn camera op het statief ergens in het veld sta. Zal ik de komende tijd zelf later de deur uit gaan? De zon komt immers steeds later op, wordt het voor mij uitslapen? Of als het helder is, sterren fotograferen, zoals vorige week. Het licht van de volle maan gebruiken in een beeld, daar ben ik namelijk ook dol op. Als het drukker op de weg wordt zit het 'gouden' uurtje ervoor mij in deze tijd van het jaar op en keer ik huiswaarts. Tijd om thuis met de gemaakte foto's aan de slag te gaan. De foto's uitzoeken, corrigeren, trefwoorden toevoegen en te uploaden naar Buiten-Beeld Bij 'BB' zoals ik het altijd kortweg noem, kunnen tijdschriften enz foto's kopen voor publicatie. Uiteraard besteed ik ook de nodige aandacht aan mensen, die een portret of een huwelijksreportage hebben laten maken. In principe gaat dat werk altijd voor!

Op de foto zien we de net opgekomen maan en het optische verschijnsel de 'schemeringboog', sterren zijn op dat moment nog mooi zichtbaar. Op het juiste moment, op een strooilicht arme plaats. Vroeg opstaan loont.

Het is steeds opnieuw een feest als je met een bruidspaar mee mag; Hun huwelijk mag vastleggen. De liefde tussen twee mensen mag laten zien in een fotoboek. Of ze nu jong of al iets ouder zijn, het is prachtig om te zien dat er mensen zijn die helemaal voor elkaar gaan. Deze liefde tussen twee mensen  laten zien door middel van een fotoreportage is een van de mooiste dingen van mijn prachtige vak, de fotografie. Handig bovendien dat ik gewend bent om veel landschappen te maken, ik ben dus veel met composities van foto's bezig. Die ervaring van beeld maken neem ik mee als ik een huwelijksreportage maak. Ieder bruidspaar organiseert hun grote dag weer anders, daarom is het na veertig jaar huwelijksreportages maken nog steeds voor mij een grote eer om mee te mogen met bruidsparen, mensen te zien genieten van elkaar op een van de belangrijkste dagen in hun leven.