Zoeken

 

'Ode aan het hunebed' nu ook in Spanje. 

Op uitnodiging van Grieta Spannenburg en Reinout van den Born, de schrijvers van mijn boeken zijn we naar Spanje afgereisd.  

Het is nog ruim voor zonsopkomst als we, vier Nederlanders voor een hekwerk staan in het Zuid-Spaanse Andalusië. Achter de omheining liggen de twee hunebedden van Antequera. Het zijn grote exemplaren, met het zanddek er nog op. De dag ervoor hebben we het boek; 'Ode aan het hunebed' overhandigd aan twee medewerkers van het terrein. Al snel wordt het duidelijk dat we alles willen weten van de Spaanse hunebedden en ook graag de kennis van de Drentse hunebedden willen delen.

We krijgen de uitnodiging om de volgende ochtend om 8 uur, een uur voor openingstijd, de prehistorische bouwwerken nogmaals te bekijken en te fotograferen. Fotograferen mag namelijk alleen op uitnodiging. Door de beveiliger van dienst worden we op zaterdagochtend on-Spaans stipt binnengelaten. De zon zal over ongeveer 40 minuten vanachter de bergen aan de overzijde tevoorschijn komen. De locatie is wonderlijk. De hunebedden liggen aan de flanken van een omvangrijk bedrijventerrein, terwijl in de verte de natuur zicht toont als prachtige bergketen in de vorm van een liggende reus; de Pêna de los Enamorados. Het ene hunebed, de dolmen van Menga, ligt exact met zijn ingang richting de reus. Het is een vrij breed hunebed waar je gemakkelijk met meerdere mensen in kunt staan en met achterin een diepe put. Het andere hunebed, hunebed van Viera, bestaat uit een lange gang die aan het einde nog een stukje verlengd is door een kleine kamer. Die kamer vormt het hart van het hunebed. Tijdens het lente- en herfstpunt komt het eerste zonlicht van de dag linea recta de kleine kamer in. Wij waren er op 2 oktober en nu ook nog ging een prachtige straal van de zon tot bijna dat punt.

Terwijl Bart en ik de hunebedden fotograferen, praten Reinout en Grieta met de beveiliger. Die er heel veel van weet. Reinout en Grieta vertellen hem dat de stenen in Drenthe destijds met het ijs tijdens de een na laatste ijstijd zijn meegekomen en de Drentse hunebedden nagenoeg allemaal zijn gerestaureerd. Hij op zijn beurt verhaalt over de stijgende waardering voor hunebedden in Spanje. Entree hieven ze nog nooit, maar dat zit er wel aan te komen. Er wordt ook veel onderzoek gedaan, onder andere naar een heuvel waar we vanaf onze plek tegenaan kijken. Daar zou best een hunebed kunnen liggen. Voor die heuvel ligt het binnenkort te openen hunebedcentrum van Antequera en daarin komt onze 'Ode aan het hunebed' nu ook te liggen.

Inbraak

Noem het gerust een inbraak, maar ik kon het gewoon niet laten om op Karin’s blog mijn zegje te doen.

Ooit heb ik Karin’s website gebouwd en doe sinds die tijd het technisch beheer. Als Karin een blog heeft geplaatst, kijk ik altijd even of alles goed staat en er geen spelvauten in staan. Ik blijf dan meestal even op de website hangen. Dat “even” is vaak meer dan een uur.  
Steeds verbaas ik me erover hoe ik elke keer wordt geraakt door haar belachelijk mooie foto’s.  
Fotograferen kan je volgens mij ook niet leren. Ja, voor een deel misschien maar je moet toch wel bijzonder getalenteerd zijn. En gelukkig is Karin dat. Dat wilde ik even kwijt. Eric Drabbe

Go to top