Lente Zomer Herfst Winter

 Voorwoord - Buitengewoon betoverend weer in beeld

Het eerste wat in mij opkomt bij het zien van de foto's van Karin is: spelen met licht. Want Karin speelt elke dag buiten, ongedwongen wellicht, net als in onze kindertijd, met passie en plezier. Maar tegelijkertijd fotografeert ze wel met een doel: thuiskomen met bijzondere, boeiende foto's. Foto's die je meer dan één keer wilt bekijken.

De zon is Karins inspiratiebron, net als voor veel kunstenaars. Mist en zonsopkomsten, en vooral deze combinatie, zijn haar favoriet. Ze speelt - daar heb je het woord weer! - met de contrasten, de schaduwen, strijk- en tegenlicht, steeds met de natuur als decor. Niet alleen rond het midden van de dag, maar vaker nog vóór zonsopkomst gaat ze eropuit met haar trouwe metgezel, de camera. Is er geen zon die ochtend?

Karin weet zelfs een grijze lucht tot een fraaie compositie te maken. Geen dag is hetzelfde.

Vol passie is Karin dagelijks met fotografie bezig. Niet alleen buiten, maar ook met het werk in haar eigen studio, de portretfotografie.
De passie ken ik van dichtbij: we gaan af en toe samen op stap en Karin probeert mij dan haar enthousiasme voor het fotograferen bij te brengen door mij te wijzen op het steeds veranderende licht.


Jordi Bloem

Ik heb in de afgelopen paar jaar dan ook aardig wat van haar opgestoken en ben daardoor anders naar de natuur en de lucht gaan kijken. Maar ik ben en blijf weerman en zie het fotograferen toch meer als hobby.

Geen foto is bij haar hetzelfde. Variatie, daar draait het om, zowel in compositie als in landschap. Neem al meteen de voorkant van dit boek. Een betoverende foto! Meteorologisch gezien ook een bijzondere plaat: een regenboog en tegelijkertijd een buienwolk met de kenmerkende aambeeldstructuur aan de bovenkant van die wolk, bestaande uit ijskristallen die het zonlicht reflecteren, afgetekend tegen de blauwe lucht.

Karins' lessen hebben er wel toe geleid dat ik haar kon en mocht portretteren! Dat dit echter geen klusje is dat je zomaar doet, heb ik ervaren toen we op een middag in de herfst in de fotostudio aan onze eigen portretten werkten. Een portretfoto moet de persoon weergeven zoals hij of zij in het dagelijkse leven is, aldus Karin. En dat is heel goed gelukt bij de portretten van mijn collega-weermensen Margot Ribberink, Reinier van den Berg, Grieta Spannenburg en Reinout van den Born, die hun eigen favoriete seizoen beschrijven in dit boek.

Ook buiten gaat Karin zorgvuldig te werk. Het is bij haar niet: een druk op de knop en de foto is klaar. Nee, van tevoren wordt er goed nagedacht, wat wil je in beeld wil brengen en hoe doe je dat.

Kijk goed om je heen en draai je bijvoorbeeld ook eens om, juist met je rug naar de zon, om te kijken wat er achter je gebeurt. Wie weet zijn er tegenzonnestralen te zien, die bij zonsopkomst in het westen zichtbaar zijn en bij zonsondergang in het oosten. Wat dit voor foto's oplevert is terug te zien in dit boek.

Voor het maken van een foto gaat Karin soms van de gebaande paden af. Zo kan ik mij nog goed een uitstapje in mijn woonplaats Wageningen herinneren. Karin wilde die avond in het Binnenveld de zonsondergang vastleggen, maar ze vond de hoogspanningskabels hinderlijk in de weg staan. Dus wij door het weiland, over het prikkeldraad klauterend en over een slootje springend op zoek naar een positie waarbij we net onder de kabels konden doorkijken.....
Moraal van dit verhaal: je moet wat over hebben voor een bijzondere foto!

Ondertussen geniet Karin iedere dag opnieuw van het weer en de natuur. Hoe koud of hoe nat het ook is, Karin gaat op pad. Het is een ideale vorm van weerbeleving, zoals ze dat noemt. Zo ook op zekere dag tijdens een koude winter, als er ijsbergen bij Gaast zijn geconstateerd in het grotendeels bevroren IJsselmeer. Karin moet hiervoor drie kilometer met camera en grote lens in de vrieskou over het ijs lopen om ze vast te kunnen leggen. Op dat moment is het zonnig en wat de zon dan doet met die ijsbergen! Een onnederlandse foto, die natuurlijk niet mag ontbreken in dit boek.

Kortom, Karin Broekhuijsen maakt ons in dit boek deelgenoot van haar fotografische reis door onze natuur, altijd met de zon mee. Het zachte zonlicht op het ene moment, het felle zonlicht op het andere, dat de rivieren, plassen, bomen, struiken, weilanden, heuvels maar soms ook gebouwen 'kietelt'. Dat is 'buitengewoon betoverend mooi' weergegeven in een tijdloos kijkboek, waarin je blijft bladeren. Ik wens u veel kijkplezier!

Jordi Bloem

 

terug naar boven


 

 

Buitengewoon betoverend weer in beeld - Lente

Soms vragen mensen aan mij, wat mijn favoriete seizoen is. Een moeilijke vraag. Ieder seizoen is zo uniek en heeft zijn eigen charme. Als ik af ga op het aantal foto's dat ik op DVD's heb staan, zou je kunnen denken dat de winter mijn favoriete seizoen is. Toch is dat niet het geval. Maar in de winter kom je wellicht wel de meeste intense landschappen tegen met sneeuw, ijs en de mooiste rijpverschijnselen. Op sommige winterse dagen heb ik minstens 50 en soms wel 100 foto's geschoten. Wat dan wel mijn favoriete seizoen is? Misschien inderdaad wel de lente. Dus ik voel me begenadigd dat ik juist over dit seizoen iets mag schrijven.

De lente is het seizoen van het nieuwe leven. Na een koude en dorre tijd breekt het leven in al zijn variaties door. Eerst heel voorzichtig. Aarzelend bijna.

Reinier van den Berg

Iemand die goed kijkt ziet trouwens ook in de winter al de voorbodes van de naderende lente in de natuur. Maar het wil dan nog niet zo vlotten. Als dan in de loop van februari de eerste zachte dagen komen, dan gonst het plotseling veel overtuigender van de op handen zijnde lente. Zelf kan ik intens genieten van heel veel verschillende weertypes. Maar die eerste dagen dat je echt weer lekker in de tuin kunt zitten… Dat is een waar feest.

Meestal gebeurt dat al in de laatste decade van februari. Toch begint de lente officieel pas op 1 maart. Volgens weerkundigen dan. De kalender laat ons dan nog drie weken wachten op het voorjaar. Meteorologen handhaven een indeling op hele maanden. Waarbij de lente duurt van 1 maart tot en met 31 mei. Hoewel het ook in maart soms nog serieus kan winteren, beschouw ik maart toch wel als een voorjaarsmaand. Je ziet het steeds duidelijker in de natuur, en maart trakteert altijd wel op een aantal echte lentedagen met minstens 15 graden op de thermometer.

In April schakelt de lente over op een hogere versnelling. De kracht van zon neemt verder toe. Dat wil zeggen, de zon maakt bij helder weer steeds meer uren, en staat bovendien steeds hoger boven de horizon. Geleidelijk kleuren steeds meer struiken en bomen groen. Hoe mooi zijn al die verschillende tinten groen die je dan kunt zien. Het kleurrijke pallet wordt natuurlijk aangevuld met oneindig veel tinten die de bloemen nu toevoegen. Onwaarschijnlijk mooie kleurencombinaties kom je tegen. Het is Genieten met een hoofdletter. Toch is de climax van de lente nog altijd niet bereikt. Er lijkt haast geen einde te komen aan dit heerlijke seizoen. Nog langer worden de dagen als mei op de kalender verschijnt. Steeds vaker is het ook 's avonds nog heerlijk toeven. En de vogels zingen het hoogste lied. De explosie van leven in flora en fauna nadert en bereikt in mei het hoogtepunt. Mei is de kroon op het voorjaar. In de loop van mei kleuren de bomen al dieper en doorleefder groen. De frisse tinten beginnen volwassener te kleuren. Er komt een nieuw seizoen aan. Het seizoen van het volwassen leven. Soms wordt de naderende zomer al ingeluid door de eerste zomerse onweersbuien. En ook dat is weer een waar feest voor de genieter van weer en natuur.

Dus als de lente langzaam maar zeker plaats maakt voor de zomer, ga ik vrolijk verder met het genieten. Zelfs als de herfst uiteindelijk aanbreekt, komt er aan het genieten geen einde. Een heel nieuwe kleurenpracht verrast je dan ieder jaar opnieuw. Vier seizoenen. Wat een schitterende uitvinding van de Schepper. Dankbaarheid vervult me. En de vaste overtuiging, dat we met zorg en toewijding om moeten gaan met deze unieke planeet met zijn vier seizoenen! Een groene levensstijl is het antwoord. Voor iedereen. Maar ieder op zijn eigen manier. Ieder zijn eigen tint groen, net als de duizend-en-een kleuren groen die we in de lente kunnen genieten!

Reinier van den Berg

terug naar boven


 

 

Buitengewoon betoverend weer in beeld - Zomer

Als ik denk aan de zomer denk ik aan mijn kindertijd, in Zeeland waar ik met mijn vader, moeder en twee broertjes onbezorgd de zomervakantie doorbracht in een strandhuisje op het strand. In mijn gedachten was het altijd mooi weer. We zochten schelpen, droogden zeesterren in de zon, bouwden zandkastelen tijdens eb en zagen die weer verdwijnen tijdens vloed. Twee weken lang alleen maar zonneschijn…

Als ik denk aan de zomer denk ik aan mijn tienertijd, nog immer zonder zorgen. Fietsend naar school, na een lange winter eindelijk met blote benen. Fietsend langs het Twentekanaal naar het zwembad, waar we uren in de zon lagen om zo bruin mogelijk te worden. Dippen, smeren en keren. Hoe bruiner, hoe mooier ik mij voelde.

Als ik denk aan de zomer denk in aan mijn pubertijd, met mijn ouders, neven en nichten drie weken naar de Bretonse kust. Proberen om zo lang mogelijk op een surfplank te blijven staan, kreeften vangen tussen de rotsen en volleyballen met veel oudere franse jongens die eruit zagen als Juliën Clerc... Drie weken lang zon, geen wolkje aan de lucht.


Margot Ribberink

In de zomer van 1979 overleed plotseling en veel te vroeg mijn vader. De zomers daarna veranderden. Alleen met mijn moeder en mijn broertjes weer terug naar Zeeland. Soms pakten donkere wolken zich samen en viel de regen met bakken uit de hemel. Tegen de wind in, maakten we lange wandelingen langs het strand en lieten we onze tranen lopen.

Als ik denk aan de zomer denk ik aan mijn studietijd. Veldwerk plantenecologie in de Alpen. In tuinbroek op zoek naar zeldzame orchideeën. Soms op mijn rug liggend, kijken naar de lucht. Me afvragend hoe vriendelijke witte wolken veranderen en soms uitgroeien tot dreigende exemplaren waaruit donder en bliksem voortkomen.

Als ik denk aan de zomer denk ik aan de houten barak naast de Landbouw Universiteit in Wageningen. Als beginnend meteoroloog in de weerkamer elke dag leren van het weer. Een zomer met zon en zeewind, maar ook met hozen en rolwolken. Af en toe stuurde iemand een foto naar ons toe.

Als ik denk aan de zomer denk ik aan Amerika. Op de grens van warme en vochtige lucht uit Mexico en koele, droge lucht uit Canada ontstaan imponerende ronddraaiende wolken. Drie weken lang rondrijden, elke dag proberen in te te schatten waar deze reuzewolken zouden kunnen ontstaan en wachten op een tornado…

Inmiddels sta ik al vijftien zomerseizoenen voor de camera en zie ik steeds meer foto's. Foto's zijn voor mij een inspiratiebron om tijdens het weerpraatje iets meer dan alleen over het weer voor de volgende dag te vertellen. Liever geen terrassen, maar een goed ontwikkelde onweersbui of een fraaie rode zonsondergang. Het zijn vaak de foto's van Karin Broekhuijsen die in mijn verhaal passen. Zij kijkt net zoals ik het weer en de natuur. Dat heb ik ervaren toe we aan het eind van de zomer 2010 samen in de Millingerwaard op pad gingen, zware tas dragend met een enorme camera.

Kijkend door de ogen van de fotograaf zag ik niet alleen de lucht en het groen, maar ook de lijnen en het licht waardoor de foto's van Karin altijd iets speciaals hebben, niet alleen in de zomer, maar in alle seizoenen…

Margot Ribberink

terug naar boven


 

 

 

Buitengewoon betoverend weer in beeld - Herfst
Hoe mooi aftakeling kan zijn, toont ons de herfst. Alle kleuren van de regenboog komen tevoorschijn en de vaak hoge luchtvochtigheid zorgt voor een mysterieuze gloed aan het landschap. Het zijn de nevel- en mistvelden die de felheid van de voorbije zomer verjagen en ruimte geven aan zachtere tinten in het veld, op de heide en in het bos. Is het een stukje contemplatie van de natuur? Leidt verval tot gemoedelijkere inzichten? Of is het de noodzakelijke rust na de afmatting en hoge productie van de zomer?

De herfst is vaak een spel van licht. De zon die een plekje in vuur en vlam zet, stralen die tussen de wolken door naar het oppervlak reiken. Een moment om vast te grijpen, vast te houden, maar even zo snel vervliegt het beeld.


Grieta Spannenburg

Het is veelal een zoektocht naar licht, omdat er steeds meer donkere uren komen, maar ook aangezien er veel bewolking over schuift. Wie tijdens een bewolkte najaarsdag een mooie foto kan schieten, getuigt van waar vakmanschap. Zoals Karin Broekhuijsen dat ook doet. Haar oog ontdekt het kleine beetje licht dat een glinstering brengt op geploegde klei en open water. Voor de opmerkzame blik kan ook een grijze dag fraai zijn.

Valt er ook te genieten van de herfstregens? Tijdens mijn middelbare schooltijd bestond dit seizoen uit de vrees voor het schier onvermijdelijke regenpak en vond ik dat er weinig heuglijks aan was. Elke dag weer hopen op een droog fietstochtje en als het regende moesten plastic jas en plastic broek aan worden getrokken. Al ritselend en krakend was het vervolgens een vervelend tochtje, waarna je al dampend het klaslokaal betrad. En dan te bedenken dat het in Nederland slechts 7 procent van de tijd regent. Voor het gevoel ging het echter om minstens 25 procent van de tijd, vooral door de 'angst' voor nattigheid en het gedoe met het regenpak en het natte haar.

Tegenwoordig vind ik het juist weleens leuk en lekker om me nat te laten regenen. Het geeft een gevoel van één zijn met de elementen, een gevoel dat je leeft! Hoe heerlijk is het niet om in het najaar over het strand van de Waddeneilanden te lopen. In weer en wind. Een paar uur lang langs de vloedlijn uitwaaien, duikend voor de krachtige noordwester die op je beukt. Respectvol turen naar de koppen van de golven en de meeuwen die daarboven hun evenwichtskunsten laten zien. En dan natuurlijk, in een strandtent uitpuffen, het opgefriste hoofd in kalmte laten verzinken en jezelf te laten genieten van een hapje en een drankje.

Overdenking, dat woord hoort voor mij bij de maanden september, oktober en november. Net zoals vogeltrek, bladval en gezelligheid. De natuur gaat langzaam richting ruststand, de mens ploetert op dezelfde kracht door. Zouden ook wij niet geleidelijk een tandje lager moeten schakelen?

terug naar boven


 

 

Buitengewoon betoverend weer in beeld - Winter

Wie kent de verwondering 's ochtends vroeg, na een nacht met sneeuwval, als je je eerste stappen zet in een wereld zo stil en wit. Omringd door het opkomend ochtendlicht dat de nieuwe kleuren in de natuur meer en meer benadrukt. En door dat bijzondere, gedempte geluid van alles wat normaal zo doordringend hard is.

Ligt er sneeuw, dan is het anders. De koude lucht, de mistbank, dicht boven de sneeuw. De dieporanje zon die opkomt boven het onaangetast wit. Het knisperen van de sneeuw onder je voeten. De eerste voetafdrukken, achter je, van je vroege tocht. En het voortijdig zuchtje wind dat een vleugje sneeuw doet wegstuiven van een kleine tak.

Valt er sneeuw, dan wordt het anders. Het groen dat verdwijnt onder het aangroeiend wit, dwarrelend omlaag komend uit het egale grijs. De wind die speelt met de sneeuw, haar soms doet stuiven, zo duinen vormend of een dikke laag als vulsel van een sloot. Het kleinste beetje sneeuw heeft al een maximaal effect. Maar het mag natuurlijk altijd meer...


Reinout van den Born

Zonder sneeuw levert de vorst haar kunst. Hoe dikker de rijp, hoe mooier het land. Dagenlange mist is slechts te verdragen als de vorst haar gebruikt om de natuur tot een openluchtexpositie te maken. Rijp zo dik en zwaar, dat takken eronder buigen. Je bewandelt een verbluffend schilderij, helemaal als de zon schijnt vanuit een felblauw zwerk.

Water trekt als felle kou haar toplaag verandert in ijs. We komen naar buiten en gaan de gebieden in die anders ontoegankelijk zijn. Om de oneindigheid te voelen van het winterse land. Op zoek naar die ene tocht, door z'n onbereikbaarheid zo groot. Blij in het hart, want zelfs het ijs zingt! Of vormt hoge bergen, als de wind opsteekt en ermee speelt.

De winter, zo mooi, omdat hij zo eindig is. De zon, langzaam hoger, stuurt elke dag een beetje meer warmte op ons af. De geur van de dooi, als de sneeuw en het ijs hun onvermijdelijke nederlaag tegemoet gaan. Het water in het land, als overblijfsel van wat kort daarvoor nog zo mooi en wit was. De sneeuwresten, wegkwijnend in de kant van de weg.

En als het dan lente is geweest en zomer is geweest, en alles wat we in de winter hebben gezien tot herinnering is vervolgen, begint de zon te dalen. En wentelen we ons in het heerlijke vooruitzicht dat hij weer komt! De nieuwe winter die weldra een feit zal zijn. Alles kan dan opnieuw, maar niks hoeft. Want zo is het hier. En zo zal het ook zijn.

Wie kent niet dat gevoel van verwondering, als het winter is en wit? Dat gevoel van dromen. Is het wel echt, ben ik er wel bij? Of achteraf: had ik maar beter opgelet! Want nu is het voorbij en kan het niet meer... Voor al die mensen zijn de winterfoto's van Karin Broekhuijsen een onmisbare schat. Omdat zij erin slaagt het gevoel van dat moment weer terug te halen. Waarbij de herinnering meer wordt dan een nostalgisch sentiment. En gekoppeld wordt aan een waarachtig beeld. Je bent weer even terug bij toen. En hebt nu echt de tijd om ervan te genieten. Zo lang je maar wilt. En wanneer je dat maar wilt!

Kippenvel!

Reinout van den Born

 

terug naar boven

Boeken