IJsland Winter

Een bijtende wind jaagt sneeuwvlokken voor zich uit, die in mijn gezicht prikken. Ik probeer mijn ogen af te schermen en tuur door de sneeuwvlagen heen, in een poging het nu deels versluierde fraaie uitzicht in mij op te nemen. Terwijl de bergtoppen om mij heen steeds witter worden, blijven de lavasintels hier dichtbij, pikzwart. Geen wonder... de lava rookt hier en daar en voelt duidelijk nog warm aan. Ik raadpleeg mijn horloge. Ja, het mag hier dan winter lijken, het is toch écht 21 juni...

Lopend over de steenvlakte, wordt het gebulder van het vallende water steeds luider. Even later sta ik slechts op een paar meter afstand van een muur van water, die ruim veertig meter in de diepte stort. De machtige Dettifoss (IJslands voor 'vallende waterval') wordt omringd door een vrijwel kaal landschap. Het is dat er hier water stroomt, anders zou je je bijna op een andere planeet wanen.

De zon schijnt fel op het blauwe, vrijwel rimpelloze water. Ik heb geluk dat het juist vandaag onbewolkt en windstil is. Langzaam varen we tussen de enorme ijsschotsen door, die zonder overdrijven ijsbergen genoemd kunnen worden. De grootste witte pieken van bevroren water steken soms méér dan vijftien meter boven het gletsjermeer uit. Plots wordt de stilte verstoord door een dof gerommel. Van de gletsjer maakt zich een nieuw stuk ijs los. Gelukkig glijdt het rustig in het water, zodat een vloedgolf achterwege blijft. Toch check ik nog even voor de zekerheid of mijn reddingsvest goed vast zit.

Dit zijn zomaar drie impressies van mijn bezoek aan IJsland. Dit eiland van water, vuur en ijs overvalt de bezoeker met zijn onbeschrijfelijke schoonheid, die je intens beleeft en je een nietig, maar vooral ook gelukzalig gevoel geeft. Méér hoeft er dan ook niet gezegd te worden. IJsland moet je beleven. De foto's van Karin Broekhuijsen maken duidelijk wat ik bedoel.

Tom van der Spek