Reinout van den BornTja Karin, sinds Grieta en ik elkaar kennen, zijn we zo’n beetje het hele land doorgeweest. Naar Zeeland, Zuid-Holland en Noord-Holland bij voorbeeld om te wandelen. Maar ook naar Noord-Holland omdat Amsterdam daar ligt, waar ik nog een tijdje gewoond heb.

Naar Brabant, omdat Grieta daar geboren is en naar Friesland, omdat haar ouders daar vandaan komen en bijna alle Waddeneilanden Fries zijn. In Groningen woont onze noordoostelijkste weerwaarnemer.

Naar Limburg gaan we, omdat het vlak ten zuiden van Nijmegen begint, en naar Overijssel, niet alleen om te lopen, maar ook omdat er vrienden en bekenden wonen.

Flevoland is er voor de doorreis naar het noorden, of als er een keer een familiekamp is aan mijn kant. Utrecht, daar komen we ook vaak doorheen, hetzij met de trein of als we weer eens lopen. En Gelderland, ja Gelderland daar wonen we…

Maar Drenthe, ja Drenthe… Dat lukte maar niet. Niet omdat het hier niet mooi is, maar op de een of andere manier gebeurde het toch niet. En dat terwijl ik vroeger zo vaak in Drenthe ben geweest. Ik kom uit een gezin dat toen al in de gelukkige omstandigheid verkeerde twee maal per jaar met vakantie te kunnen. In de zomer steevast naar het buitenland – dat wil zeggen eerst Frankrijk maar later vooral Spanje. En in het voorjaar, met een bevriend gezin, naar Drenthe. Jawel! Het Land van Bartje. Hier in de buurt in Borger.

Jaren achtereen huurden we er twee huisjes en gingen we er in het voorjaar een aantal dagen heen; één keer zelfs twee weken. Bij voorbeeld vanwege het zwembad, de zwemplas, de pony’s, het treintje en de speeltuin op het terrein – waar ik trouwens nog een keer op de glijbaan ben blijven steken door een touwtje aan mijn jas. Een vriendje klom met gevaar voor eigen leven omhoog om mij los te snijden en zo te redden… J. Maar ook vanwege Drenthe: met z’n hunebedden en natuurlijk Ellert en Brammert, die er toen ook al waren. Verder herinner ik me de Jaknikkers nog, die nu uit het landschap zijn verdwenen.

Heel lang was Drenthe een herinnering. Een mooie herinnering. Ooit leerde ik schaatsen op de baan in Assen, met die dubbele ijzers onder mijn schoentjes. Daar heb ik later veel profijt van gehad. Helaas stellen de winters tegenwoordig niet veel meer voor en kan ik er nog maar weinig van genieten. Net zo min als dat ik nog van Drenthe genoot. Ik kwam er gewoon niet meer. En dat terwijl er familie van me in Oosterhesselen woont. Op de een of andere manier kwamen zij steeds bij ons. En ik al heel lang niet meer bij hen.

En toen kwamen, via ons werk, de foto’s van Karin Broekhuijsen. En zag ik het landschap weer, dat zich toch wel op de een of andere manier in mijn herinnering had vastgezet. Mooi vastgelegd door Karin, die heel veel foto’s maakt in een cirkel van zo’n 10 kilometer rond haar huis, hier dichtbij in De Kiel. Via het werk werd Drenthe ineens weer belangrijk. We maakten het boek Hollandse Wolkenluchten, waaraan Karin met 20 foto’s meedeed. We namen Grieta’s vader mee naar het Bargerveen, omdat we ook zelf wel weer eens in Drenthe wilden kijken. En ik zag op tv de deelnemers aan de Ronde van Spanje, de Vuelta, die in 2009 in Drenthe startte, een dag lang door het Drentse land toeren.

De mooiste hernieuwde kennismaking, was die toen we in oktober 2009 naar De Kiel togen om aan Karin het eerste exemplaar het wolkenboek aan te bieden, waaraan ze zo’n grote bijdrage had geleverd. Toen we eenmaal binnen die cirkel van 10 kilometer waren, reden we ineens door haar foto’s heen. Bomenrijen, luchten, weggetjes, vergezichten, boerderijen, paarden en koeien – het leek ineens allemaal zo bekend. We hadden het eerder gezien. Blijkbaar legt Karin de dingen vast zoals ze zijn. Zo sprekend dat je ze later, als je ze zelf ziet, meteen terugherkent. Zo vertrouwd als de omgeving waarin je zelf groot geworden bent, maar waar je al lange tijd niet meer leeft. Dat gevoel verdwijnt toch nooit…

Het was sowieso een bijzondere rit. We kwamen langs Oosterhesselen, op een bord zag ik de naam Sleen. En ook andere borden met namen als Rolde en natuurlijk Borger deden weer een lampje oplichten. Als klap op de vuurpijl stonden, toen we Schoonoord binnenreden, ineens als vanouds Ellert en Brammert in het veld. En een stukje verderop in metalen vorm, bij het museum dat voor de twee reuzen is gebouwd. Ik moet me toch snel eens in hun legende gaan verdiepen. En daar waren we dan: in De Kiel. De overhandiging van het eerste boek was voor iedereen een bijzonder moment. En dat gold ook voor het moment, misschien maar een uur daarna, waarop aan tafel het idee voor het eerste boek van Karin zelf ontstond.

Sindsdien is er veel gebeurd. Heeft Karin nog meer foto’s gemaakt, dan de foto’s die ze al had. Is ze echt met een doel op stap gegaan, namelijk het maken van een prachtig boek. En het resultaat daarvan kunt u nu bekijken. Die tochten op zoek naar foto’s hebben ertoe geleid dat ook beelden uit andere provincies dan Drenthe hun plekje in het eerste boek van Karin hebben gevonden, maar er is heel veel Drenthe overgebleven. En dat is maar goed ook. Want een Boek van Karin zonder die mooie foto’s uit Drenthe zou hetzelfde zijn als Nederland zonder wind en regen. Dan mist toch een essentieel onderdeel, de basis voor succes.

Nou Karin, afgelopen zaterdag is je eerste boek – en wat is het mooi geworden – tijdens een feestelijke bijeenkomst in het gebouw van Meteo Consult in Wageningen gepresenteerd. En vandaag doen we het hier in Drenthe nog eens dunnetjes over. Omdat jouw boek hier z’n wortels heeft. En we het niet in de winkels los kunnen laten, voordat het ook aan Drenthe en z’n mensen is opgedragen. 

Daarom, niet alleen voor jou, want dat hebben we natuurlijk al gedaan, maar ook voor Drenthe een felicitatie met dit prachtige boek. En laten we hopen dat het een groot succes wordt. Dan kun je snel over een vervolg gaan nadenken!

Gefeliciteerd!!